εїз Aloha summer εїз ╠ .-~*'¨'*•~-. ╣

 

ก้อ หนึ่งง - ก้อไปอ่านบล๊อกแทคของคนอื่นซะ

 

สองจุดหนึ่ง - ถ้ามีชื่อเราว่าต้องส่งต่อ (อ่านต่อข้อสาม)

 

สองจุดสอง - ถ้าไม่มีชื่อเราว่าส่งต่อ - ก้ออ่านไปเท่านั้นแหละ - -""  ถ้าอยากทามก้อตามจัยนะจ๊ะ

 

สาม - ก้อทามเหมือนกับบล๊อคแทคที่เราอ่านไป

 

        โดยการที่เราเขียนเรื่องเกี่ยวกะตัวเอง  ที่คิดว่าคนอื่นเค้าม่รุ มา 5 ข้อ

 

สี่ - กำหนดชื่อเพื่อนที่เราจาแทคต่อปายอีก 5 คน -0-""

 

^^ ข้างบนนี่ก๊อบโอ๊ตมา

 

tag อันแรกเลย

 

เราเป็นคนที่กลัว ความสูง และ กลัวอะไรที่มันหวาดเสียว เร้าจายมาก

เครื่องเล่นอะไรที่มันน่ากลัว รับรองไม่เห็นเราแน่ๆอะ

ไปดรีมเวิล์ดเพื่อนทั้งที่สามเสน & เตรียมฯ จะรู้ว่า "กุ๊บกิ๊บไปก็ไม่คุ้มอ่ะ"

ไปทีไรเฝ้ากระเป๋าให้เค้าทุกที -  -

เรื่องมันมีเยอะมาก ประวัติกับพวกของหวาดเสียว

Tag 1

เริ่มตั้งแต่เด็กน้อยไปเที่ยวแดนเนรมิต ก่าแม่ และพี่

ขึ้นที่เป็น helicopter ไงตอนแรกนึกว่าพี่จะขึ้นด้วย เลยนั่ง

พอขึ้นไปจริงๆอ้าวปิดกรง เฮ้ยพี่ไม่ขึ้นซวยแล้วไง...

จากนั้นเครื่องก็หมุนๆ ไอกุ๊บ เปิดลูกกรง แล้วคิดว่าทำอะไร

a .ร้องให้หยุดเครื่อง b.กระโดดลงมา

คำตอบคือ b ด้วยสัญชาติญาณลิง ก็กระโดดลงมา ใบพัดเครื่องเล่นตีหัว แล้วก็ตกตุบบ

หัวแตกเข้าโรงบาล เย็บกี่เข็มก็ไม่รู้ ... จำได้ว่าตอนนั้นมีคนอุ้มๆไปห้องปฐมพยาบาล

 

Tag 2

ไปงานเลี้ยงรุ่นพ่อเค้ามีให้ไปกระโดดหอหนะ ลูกๆเพื่อนพ่อเค้าก็ขึ้นโดดๆกันหมดแล้วไง

เหลือกุ๊บกิ๊บ -  - คนอื่นก็มาลากๆ โน้มน้าว "ขึ้นเถอะๆ บลาๆๆๆมากมาย"

ก็ไม่ขึ้นอ่ะยังไม่ก็ไม่โดดสูงจะตาย แต่นะคนพูดมากๆเออๆขึ้นก็ได้ไหนๆก็มาแล้ว

ตอนนั้นประมาณป.4นะเคิ๊บ ขึ้นไปใส่ๆอุปกรณ์ คือตามประสาคนวิตกจริต

(เฮ้ยๆ ถ้าเค้าเกี่ยวกับไอตัวยึดไม่ดีอะ ตกลงมาพิการ ไม่อ้าววววว)

(โห้ก่อนหน้านั้นลูกเพื่อนพ่อแบบตัวช้างมาก เฮ้ยเกิดเชือกมันมาขาดที่เราทำไงอะ)

(ถ้าหัวใจวายอ่ะ....)

หนะแต่ในที่สุดก็ขึ้นไป ขึ้นไปกี๊ดดดไมมันสูงอย่างงี๊อ่ะ ขึ้นยังไม่ถึงที่โดดเลยจะลงบันไดแล้ว

เพื่อนพ่อก็ลากช้านขึ้นไปต่อ ไปยืน กุ๊บ=>ยืนร้องไห้อยู่ตรงข้างหน้าที่จะกระโดด

แหงๆฟูมฟาย อายไหม๊ พ่อแม่พี่น้อง ยืนลุ้นอยู่แทบทั้งรุ่น ช้าน ยืนโฮๆๆอยู่ข้างบน

จะถอดลงเค้าบอกขึ้นแล้ว มันห้ามลง จริงหรอ ?? ไม่ยักกะรู้ ร้องๆ

สุดท้ายเกลี้ยกล่อมกันนานพอสมควร ก็โดดลงมา ถ่ายรูปออกมาเห็นตาแดงหน้าแดง อายอะ

งานเลี้ยงตอนกลางคืน มีประกาศลูกของ.......ขึ้นไปร้องไห้ข้างบน

แต่เค้าประกาศพ่อผิดคนไง 555 เลยไม่ใช่เราคนอื่นรับเคราะห์แทนน ก๊ากกกก

 

Tag 3

"เมื่อก่อน"เราเป็นคนขี้ลืมมากๆ ชอบลืมของ ตอนอยู่สามเสน ลืมมันทุกวัน

เดี๋ยวก็ลืมนู้นลืมนี่ แม่ต้องคอยไปหาที่โรงเรียนเอาของไปให้ทุกวันเลย

เจอครูทุกครั้งครูจะถาม อ้าววว วันนี้ลืมอะไร > <

แต่เดี๋ยวนี้ไม่ลืมแล้ว บ้านอยู่ไม่ใกล้โรงเรียนแล้ว

จนวันนึงไปหาพ่อที่สระบุรีพอออกจากบ้านก็ขึ้นรถแล้วไง แล้วพ่อกับแม่ยังไม่ขึ้นรถ

เลยขึ้นมานั่งบนรถ ถอดรองเท้าไว้ที่พื้นแล้วห้อยขาลงมาจากรถ พอพ่อแม่ขึ้นรถปุ๊ป

กุ๊บก็ปิดประตู กลับกรุงเทพเลย รองเท้าก็จอดอยู่ที่สระบุรีอย่างงั้นอะ 555+

สุดท้ายต้องเรียกให้คนไปเก็บรองเท้าไว้ให้ -  - บ้าหวะ

 

Tag 4

ตอนม.3วันพุธเป็นวันที่เลิกเรียนเร็วเพราะคาบสุดท้ายจะเรียนพวกลูกเสือ เนตรนารี อะไรประมาณนั้น

พอวันพุธทีไร กุ๊บกิ๊บ เบล ปอ เต้ 4คน เลิกเรียนเสร็จจะต้องไปหาของกินอร่อยๆทุกที

สลับๆกันไป ไม่กินหมูปิ้งหน้าโรงเรียนด้วยวันพุธต้องพิเศษ

ก็สลับๆไปกินซเวนเซ่น ซิสเล่อ ไดโดมอน 555 ของหนัก

ที่ทำแบบนี้ได้เพราะอะไรรู้ม๊ายย เพื่อน3/3ยังไม่รู้นะเนี่ย รู้ตอนนั้นเราอาจตายได้

ตอนนั้นเป็นเหรัญญิกห้องไง เอาเงินห้องไปหมุนน เลวและ 555

ก๊ากก อย่าฆ่ากันนะ ถึงหมุนเค้าก็คืนทุกบาททุกสตางค์นะ จริงๆไม่โกหกๆๆๆ

กำแย่ๆเนอะๆ คืนนะๆ นั้นหละถึงกล้าไปเที่ยวไง ใช้เงินตัวเองพอไม่พอยืมเงินห้องที่ใส่ไว้ในกระป๋องก่อนแล้วกัน

โทษเบล ปอ ด้วยยยทุกคนๆๆ

วันนึงไปกินซิสเลอที่เวิล์ดเทรด ตอนนั้นบ้านนอกสยามไม่ค่อยได้มา

ใส่ชุดลูกเสือ เข้าเกษรพลาซ่า > <  เอ่อมมมมม สะพายเป้หนักๆด้วย น่ากลัวจริงๆ

 

Tag 5